MKB Nederland

Column MKB Arbeidsvoorwaarden

23 feb. 2012 -  Saamhorigheid en schouders in plaats van tegenstellingen

Met het carnavalsgeluid nog in mijn oren werk ik mij deze dagen door mijn mailbox en alle twitter, G+ en nieuwsitems van de voorbije dagen. Een gevoel van, waarom niet iedere dag zo een saamhorig feestgevoel als in Maastricht de voorbije dagen, bekruipt me. Juist de voorbije dagen zag je de gezamenlijke schouders eronder om een geweldig feest te bouwen. Oud en jong trekt gezamenlijk op. De een heel sjiek verkleed in prachtige carnavaleske kledij, de ander heel eenvoudig een oude jas en een rood geschminkt gezicht. Dat het economisch minder gaat was ook wel te merken. Veel drank en spijs werd van huis meegenomen al zie je dat wel meer met de carnaval, maar toch. En na die dagen lees je dan weer over de vele tegenstellingen, de weinige samenspraak en ieder op zijn eigen eiland roepen wat het beste is en moet gebeuren. Dan doet het goed dat er in de polder ook nog andere geluiden te horen zijn. Eindelijk wordt de nullijn breed uit gedragen als mede oplossing voor het voorkomen van forse bezuinigingen. Ook een van de vakcentrales ziet dat het minder moet terwijl de andere in actie is en zichzelf opnieuw uitvindt. In de tussentijd verlangen werknemers maar naar één ding en dat is meer regelvrijheid en zeggenschap over hun werktijden. Laten we als werkgevers nu juist dit in de aanbieding hebben. Helaas maak ik de laatste tijd teveel mee dat juist de vakbonden dan weer op de rem gaan staan. Ik draai nog maar eens een carnavalsplaatje…

3 feb. 2012 -  Verdelen of samen inleveren

De cao teller blijft steken op 12. Het stagneert volop bij de onderhandelingen. Niet dat er geen druk verkeer is of dat er helemaal niet onderhandeld wordt. Resultaten blijven uit. Wat we zien is forse looneisen en koopkrachtreparatie wensen. Tegelijkertijd drukt het pensioenakkoord op iedere cao tafel. En dan niet zozeer de centrale afspraken maar de dekkingsgraden en het afstempelen van pensioenen, naast de roep van vakbonden om de premies te verhogen. Aan vakbondszijde lijkt een periode aangebroken te zijn van binnenhalen van de buit. Ik vraag mij dan af welke buit? Wat valt er nog te halen bij ondernemers, die er alles aan doen om hun personeel binnen boord te houden en innovatief te zoeken naar oplossingen en nieuwe uitdagingen om hun bedrijven gezond te houden. En ja het is niet alleen kommer en kwel. Gelukkig draait onze economische motor in sommige branches nog stevig door. Maar de marges worden steeds smaller en de broekriem wordt hard aangetrokken. Wat mij daarbij zo opvalt is het ontbreken van die vakbondsblik naar de toekomst en de starre houding in vasthouden van rechten en zekerheden. Samen kunnen we vooruitkomen als we de sprong naar de nieuwe toekomst nemen. Nu even niet alleen verdelen van winst maar samen inleveren is een meer gepast antwoord op de vele uitdagingen. Inleveren in zekerheden en winnen op de kracht van investeren in elkaar. Daarbij horen flexibele arbeidspatronen, andere beloningsvormen, een reeële pensioengedachte, daarbij hoort luisteren naar iedere werkende, jong, oud, zelfstandig of ondernemer. En terecht daarbij hoort ook een ondernemer die mee investeert in zijn werknemers, die op zijn beurt investeert in het succes van het bedrijf. Voor wat hoort wat. Ik hoop in ieder geval dat de invulling van de nieuwe vakbeweging niet zo stagneert als de cao onderhandelingen afgelopen maand en dat het woord ‘nieuw’ ook dat inhoudt waar het voor staat.

23 jan. 2012 -  Zeggenschap en arbeidsvoorwaarden

De zeggenschapsvraag als centraal thema tijdens cao ondehandelingen komt niet echt uit de verf. En dat is een gemiste kans. In de kern draait het tijdens onderhandelingen nu juist om dit ene begrip. Het fundament van de cao is de individuele arbeidsovereenkomst met daarin de zeggenschapsvraag als ruil tussen ondernemer en werknemer opgenomen. Over en weer is vastgelegd hetgeen overeen gekomen wordt: arbeid voor geld. Daaromheen tal van voorwaarden, voor de meeste werknemers in een cao verder uitgewerkt.
Staat juist bij het aangaan van een arbeidsrelatie deze zeggenschapsverdeling centraal, daarna gaat het collectief vaak alleen nog over verschuiving van rechten. Recht op verlof, pensioen, salarisstijging en zelfbeschikking arbeidstijden of werkplezier. Hoe zou een cao onderhandeling anders uitpakken als deze onderdelen juist geplaatst zouden worden in die originele basis zeggenschapsvraag: arbeid voor geld? Het antwoord is bekend. Veel touwtrekken, vaak weinig begrip over en weer en als compromis complexe en veelomvattende regelgeving waarin iedereen zich moet herkennen. Iedereen? Ja, behalve vaak die individuele unieke ondernemer en werknemer in de lokale situatie.

Minister Kamp voelt dit goed aan en helpt beiden, ondernemer en werknemer, dit basisvraagstuk op freuqentere basis aan elkaar voor te leggen. Door het mogelijk te maken om arbeidscontracten voor de duur van zeven jaar af te sluiten worden beide partijen bewust dat ze een relatie en overeenkomst hebben waarin geïnvesteerd moet worden. Bij tevredenheid gaan ze samen na zeven jaar door, anders is er wisseling van de wacht. Niet langer een gedwongen verbintenis waar maar moeilijk uit te stappen is. Helemaal passend in De Nieuwe Arbeidsverhouding van het nieuwe werken.

De volgende stap die gezet moet worden is ditzelfde regelen op cao niveau. Ook hierbij draait het dan om het herbevestigen van de cao relatie tussen partijen en de waarde van de gemaakte aanvullende afspraken rondom de zeggenschapsvraag. Bij ontevredenheid moeten beiden er na een periode automatisch weer van af kunnen en het anders regelen, bijvoorbeeld met een lokale vertegenwoordiging van het personeel of individueel. Zonder hierbij dan hinder te hebben van door- of nawerking en blijvende gebondenheid aan eedere cao afspraken. Een niet eenvoudige stap in verandering van het vertrouwde cao landschap. Maar wel een die partijen dwingt om de waarde van onderhandelingen en afspraken terug te brengen tot de kern: wederzijdse tevredenheid over de zeggenschapsruil arbeid voor geld.

6 jan. 2012 -  De storm raast door in 2012

Mijn eerste werkdag start zonder telefoon, die in de auto is blijven liggen en met een ander gezinslid ervan door is naar een andere werkplek. Lees ik vervolgens dat er stakingsbrekers zijn ingezet tijdens de staking voor de cao Schoonmaak en dat het treinverkeer stil ligt door een storm die over ons land woedt. Hoog water in het Noorden en Westen. Onze dijken zijn stevig en hoog genoeg en worden bewaakt. Tot slot hoor ik de volgende bankdirecteur weer roepen dat de Euro valt. Wat wil je dan nog meer om weer het eerste blog van dit jaar te schrijven. Laat ik dan toch maar eerst vanaf deze plek namens ons team MKB-Arbeidsvoorwaarden iedereen een fijn, gezond en waardevol Nieuw Jaar toewensen. Een jaar waarin wij weer paraat staan met advies, ondersteuning, raad en daad in de diverse mkb cao trajecten. Niet alleen als adviseur, woordvoerder, maar ook als onderzoeker, sparringspartner of gewoon als collega in het speelveld van arbeidsvoorwaarden.

De dijken zijn hoog genoeg. De polder loopt intussen wel vol, wat te danken is aan het veilig onder water zetten van daarvoor aangewezen gebieden. Zou de nieuwe vakbeweging naar dit model zijn koers verzet hebben? Het blijft nog even afwachten. Aan het cao front is in ieder geval nog weinig vernieuwing vanuit die zijde waar te nemen. Maar dat zou ook te vroeg zijn. Het traditionele cao treffen kent naar verwachting ook in de eerste helft van 2012 zijn moeizame weg. Het geld is op, de lasten voor ondernemers en werknemers nemen toe. Tegelijkertijd laten de pensioenfondsen vanuit hun verantwoordelijkheid luidt en duidelijk horen dat zijn dit jaar als eerste aan de beurt zijn als er al iets te verdelen valt. Het wordt spannend om te zien hoe cao onderhandelaars daarmee weten om te gaan. Goed te horen dat de rekenregels worden verruimd om forse ingrepen te minderen. 

Cao vernieuwing blijft ook in 2012 ondanks alle turbulentie onze insteek. De kansen die de nieuwe arbeidsrelatie ons hierbij biedt zijn groot en biedt vertegenwoordigers van ondernemers en werknemers de ruimte om er een succesvol cao jaar van te maken. MKB-Arbeidsvoorwaarden zal hiervoor direct na de winter een impuls geven met een discussie over de opzet en invulling van nieuwe toekomstige loonprofielen. Dit sluit aan op onze visie over De Nieuwe Arbeidsrelatie.

Naast advies over en visie op onze arbeidsvoorwaardentoekomst blijft natuurlijk kennis bijspijkeren van belang. Op 31 januari bieden we daarvoor de Masterclass “Luisteren met je ogen” aan en vanaf 9 februari onze Leergang “Arbeidsvoorwaarden Glashelder” . Beiden zeker de moeite waard en verplichte kennis voor de professional.

2 dec. 2011 - Denk minder na en doe wat uw brein u allang laat doen!

Afgelopen week mocht ik deelnemen aan de pensioenexpeditie van de Eureko Academy met als titel ‘Vanuit klantpsyche en perceptie samen koers bepalen’. Een thema dat mij al langere tijd boeit. Het bewuste onbewuste, ons brein dat voor ons besluit. En wij maar denken dat we zelfbewuste wezens zijn die altijd goed nadenken voordat ze het juiste besluit nemen. Niets blijkt minder waar. Meerdere onderzoeken tonen de laatste jaren aan dat juist ons verstand de grote misleider is. Dat juist het vele nadenken en tobben over vraagstukken of problemen meer dan eens tot keuzes leiden, anders dan ons brein feitelijk vertelt. Dat de automatische piloot al op juiste koers is en we pas daarna argumenten bij elkaar zoeken om te verklaren waarom we een keuze maken. Dus eerst actie en daarna rede. Hoe dat komt? Dat is nog het grote raadsel, maar met MRI scans kan men inmiddels aantonen dat dit gebeurt.

Pensioen blijkt voor een meerderheid een negatief begrip, omgeven met ziekte, dood en armoede, terwijl werken wordt geassocieerd door een periode van plezier, rijkdom en echt leven. Laten we juist dit beeld de laatste jaren versterken en uitvergroten: pensioen is onzeker, wordt foutief belegd, vakbonden en werkgevers bakken er niets van, het is straks niets meer waard. De bestaande beelden worden dieper in ons brein geworteld. Ga er dan maar aan staan om hier nog iets positiefs van te maken en pensioen te verkopen als een betrouwbaar product. De pensioenexpeditie laat ons duidelijk zien: vergeet het maar!

Wat dan? Hoe verder? Een opdracht voor de vele pensioenfondsbestuurders om zich over te buigen in de wetenschap dat een positief verhaal ook alleen positief beleefd wordt en tot positieve keuzes leidt wanneer het ook tot positieve ervaringen en beloning leidt. Want beloning wordt ervaren als een positief en prettig gevoel en dat is waar een brein naar op zoek is. Maar dan wel een tastbare beloning op korte termijn. Een duivels pensioendilemma.

Wanneer ik dit gegeven vertaal naar heel dichtbij, naar lopende cao onderhandelingen, dan moet ik mijn focus dus gaan verleggen naar korte termijn succes en veel minder naar ontwikkeling in de toekomst. Tegelijkertijd weet ik dat een salarisstijging die ik nu overeenkom, morgen alweer geen positieve beloning is. Dat verstevigt mijn denkbeeld dat we meer ruimte moeten maken voor werkgever en werknemer in hun eigen onderlinge verhouding om samen die dagelijkse positieve beloning met elkaar op te zoeken. En weet u, ze hoeven er dan niets voor te doen. Dat doet hun brein wel!

Niet lang over nadenken, uw brein vertelt u wel of u het met mij eens bent voordat uw gedachten hierover een mening vormen.

<< Terug naar MKB-Arbeidsvoorwaarden

21 nov. 2011 - Cao’s zijn geen politiek reparatiemiddel!

Al maandenlang wordt het nieuws gedomineerd door de economische crisis. Het nieuws staat bol van zwaarmoedige boodschappen en kritiek op falende politici. Zelden dat er berichtgeving is over oplossingen of uitdagingen die juist hoogtij zouden moeten vieren op momenten dat het zwaar weer is. Nee het lijkt wel of we met zijn allen, als één grote kudde gedreven, ons gek laten maken door het sentiment van anderen. Ja het economisch weer is slecht en ja zeker we kunnen ook de uitdaging opzoeken om schuilplaatsen te creëren van waaruit we de economie weer gezonder kunnen maken. Dat begint bij de ondernemer in zijn eigen directe omgeving, zijn eigen kring van invloed.

Als ik kijk naar ons werkterrein van arbeidsvoorwaardenadvies, ondersteuning en cao vorming dan zetten wij juist daarom nu meer in op het maximaal vrijspelen van de beperkte loonruimte door het slim omvormen van bestaande arbeidsvoorwaarden. Hierbij wordt een groot accent gelegd op de pensioenvorming en de toekomst hiervan. Geven we nu al koopkracht weg voor de toekomst of maken we slim gebruik van de ruimte van het pensioenakkoord en kijken we zeer kritisch naar wat de pensioenbesturen de cao onderhandelaren vragen. Tegelijkertijd is er juist nu volop aandacht om creatief te kijken naar de zeggenschapsvraag over arbeidstijden versus productie in combinatie met de loonfunctie profielen. We moeten zeker niet nu als ondernemers meebewegen met de vakbonden en het beetje vet op de botten dat er is, gelijk uitdelen, zonder te weten wat we nog gaan verdienen.

Helaas dat vakbonden de sprong naar deze uitdagingen van de langere termijn nog niet wensen te nemen. We zien veel inzetbrieven met lijstjes die bij elkaar opgeteld snel 6% van de loonruimte benutten. Dit zijn inzetbrieven die helemaal uit het lood slaan. De toon regeert daar van het vele vragen om dan in ieder geval met 'iets' goeds thuis te komen. Dit zijn inzetbrieven die, hoe serieus bedoeld en over nagedacht, achterbannen niet meenemen in de nieuwe economische tijd. Vakbonden nemen dan niet hun verantwoordelijkheid. Vakbonden vertalen hiermee Kabinetsbeleid direct door naar de cao tafel. Maar cao’s zijn geen politiek reparatiemiddel. We moeten het werk van de politiek niet nog eens dunnetjes honderden keren over doen.

Maar ook dit gegeven is een uitdaging waar ondernemers de juiste draai aan kunnen geven. Als de vakbonden het niet doen is het aan de ondernemers zelf om hun werknemers mee te nemen in een gezamenlijke verantwoordelijkheid de continuïteit van gezonde bedrijfsvoering in deze tijd op te zoeken. Die ruimte is er nog zeker. De inzichten rondom het nieuwe werken en veranderende arbeidsverhoudingen bieden uitdagende perspectieven. Het wordt tijd dat dit nieuws de boventoon krijgt.

2 nov. 2011 - Pensioen een arbeidsvoorwaarde die moet worden afgestempeld?

Dat is de grote vraag die komende maanden centraal staat als afgeleide van de turbulente financiële markten. Een vraag die ik op 24 november tijdens onze pensioenbijeenkomst met u hoop te beantwoorden. Alle negatieve publicaties rondom de toekomst van ons pensioen en wat er wel dan niet moet gebeuren, het pensioenakkoord, de deskundigheidsversterking van besturen, noem maar op zijn allemaal in een stroomversnelling gekomen door de haperende economie. Niet omdat we van het ene op het andere jaar ineens ouder worden. Of omdat pensioenfondsbesturen zo slecht blijken te functioneren t.o.v. andere grote financiële instellingen. Ook het geschetste communicatieprobleem richting de deelnemers, heeft niets van doen met bewuste misleiding. In de voorbije tijden van hoge rendementen waren dit geen issues. Deelnemers waren niet geïnteresseerd en de pensioenfondsbesturen waren zelf bezig met een bewustwording- en veranderingsslag om pensioenen voor te bereiden op slechtere tijden. Vele regelingen zijn omgebouwd van eindloon naar middenloon, vroegpensioen is afgeschaft en deskundigheidsplannen, visitaties en sterker betrekken van deelnemers en gepensioneerden staan al vele jaren nadrukkelijker op de agenda van menig pensioenfonds. Door de negatieve grilligheid van de financiële markten raakte alles in een snelkookpan. Ook al lijkt dit voor een aantal nog altijd een pruttelpannetje.

De nu ingezette forse snelheid van veranderingen, veroorzaakt door de aanhoudende lage dekkingsgraden, vraagt een snelle reactie en verwerking van het uiteindelijk pensioenakkoord. De boodschap wel of niet mee ademen met de beurs, het nu al inrekenen van het ouder worden, een keuze maken voor het soort pensioen van de toekomst, klopt hard aan de pensioendeur. Op een moment dat het Kabinet en de DNB er voor kiest om er nóg maar een spelregel bij te doen. De deskundigheid van en het toezicht op de bestuurders moet vergroot worden. Allemaal niets mis mee. Maar wie door alle veranderingen heen kijkt ziet ook een sluipende verschuiving. Namelijk het vraagstuk of pensioen nog wel langer gezien kan worden als een arbeidsvoorwaarde.

Wie financiert, wie bestuurt, wie loopt het risico.

Vraagstukken die juist nu gesteld moeten worden aan iedere cao tafel. Niet de loonparagraaf is dit seizoen het issue, maar de toekomst van de oudedagsvoorziening en de relatie met de huidige arbeidsvoorwaarden. Het leeftijdsbeleid, de middelen, de arbeidsmarkt en het risico dat werknemers en werkgevers nu en straks willen lopen. Gelukkig biedt het Kabinet nog een jaar van uitstel om drastische pensioeningrepen, zoals afstempelen te voorkomen. Pensioenfondsbesturen kunnen daar gebruik van maken om al te kijken of bijvoorbeeld de hogere leeftijd ingeregeld kan worden waarmee de dekkingstekorten kunnen verbeteren en de premie gehandhaafd kan blijven en afstempelen minder in omvang hoeft te zijn. Maar niet alleen pensioenfondsbesturen zijn nu aan zet. Het zijn de opdrachtgevers, de ondertekenaars van de pensioenovereenkomst, die nu terug naar de onderhandelingstafel worden geroepen om samen te bepalen hoe de toekomstige pensioenvoorziening en de uitvoering daarvan moet uit zien. Niet gemakkelijk, maar cao onderhandelaars zijn deskundig genoeg om hier afspraken over te maken.

De ingrediënten die nodig zijn om de toekomst van pensioen te bespreken tijdens de cao onderhandelingen biedt MKB-Arbeidsvoorwaarden u aan op 24 november. Schrijf in en doe mee tijdens onze Masterclass pensioen. Direct al een ondersteuningsadvies nodig? Neem dan contact op met arbeidsvoorwaarden@mkb.nl wij helpen u op weg.

18 okt. 2011 - Meer vrije tijd, meer zorgplicht

Twee opvallende berichten de afgelopen week. Het bericht van ons Sociaal Cultureel Planbureau over onze tijdsbesteding en van het minsterie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over onze toekomstige arbeidsvoorwaarden. De artikelen raken elkaar.

Het SCP meldt dat de Nederlander het steeds drukker heeft, het onderzoek Nederland in één dag, over onze tijdbesteding, heeft het dan niet over ons werk of huishouden. Dit onderzoek wijst juist in de tegenovergestelde richting als we een vergelijk maken binnen de rest van Europa. We zijn minder tijd kwijt aan verplichte zaken, minder aan vrijwilligerswerk en ondersteuning. We werken minder uren op een dag en zijn ook sneller klaar met onze huishoudelijke karweitjes. Onze vrije tijd is hiermee groter dan elders. Net als bij werkdrukte gaat het hier natuurlijk ook om een beleving en ervaring. Dat zie ik ook bij mezelf. Ik doe veel op een dag en ben op vele fronten actief, werk, verplichtingen en echte vrije tijd lopen door elkaar heen. Dat brengt me meteen op het tweede bericht.
SZW meldt in haar onderzoek ‘Het nieuwe werken en de arbeidsrechterlijke regelgeving’ dat onze wetgeving geen belemmeringen kent wanneer het nieuwe werken in organisaties wordt doorgevoerd. Onze Arbo- en Arbeidstijdenwet en internationale afspraken verdragen zich goed met deze manier van werken. Een manier welke helemaal niet nieuw is maar al afstamt van voor onze industriële revolutie. Wel is het van belang dat de werkgever zich bewust blijft van zijn instructierecht en zorgplicht. Zorgplicht wanneer het gaat over naleving van arboregels en arbeidstijden.

Met zijn allen hebben we veel vrije tijd, waarbij we vanuit de insteek van het nieuwe werken meer afstemming zoeken tussen onze zorgtaken, verplichtingen en werktaken. Grote vraag is of het nieuwe werken nu verlichting brengt in de drukte die we hierbij ervaren of juist verzwaring doordat werknemers meer eigen verantwoordelijkheid en regelmogelijkheden over hun dagelijkse werkuitoefening krijgen. Meer regelmogelijkheid die moet leiden tot meer voldoening, professionaliteit, een hogere productie en afstemming met andere dagelijkse bezigheden.

Het wordt de komende periode een uitdaging voor werkgevers om deze regelmogelijkheid af te spreken zonder daar weer nieuwe regels voor in de plaats te maken die toezien op de zorgplicht en het instructierecht. Voor werknemers wordt het een uitdaging om de ruimere regelmogelijkheden rondom werk zo in te richten dat het minder druk wordt in hun dagelijkse leven. Het mooie van beide berichten is dat we nog veel ruimte in onze arbeidscapaciteit en regelgeving hebben die aangeboord kan worden voor de verwachtte krapte op de arbeidsmarkt.

6 okt. 2011 - Hoe krijgen we de polder weer droog?

De polder staat vol tot aan de rand. De dijken zijn oververzadigd van het slechte nieuws en het gebeuk van het gelijk. De wijsheid van gelijk hebben versus gelijk krijgen staat even in de koelkast. Het bestuurlijke leven aan de cao- en pensioentafels gaat voorlopig gewoon door zonder zich nog al te veel aan te trekken van het landelijke theater. Cao- en pensioenfondsbestuurders zijn hier druk doende met de noodzakelijke inhoud en het belang van de eigen sector om deze crisistijden die het dagelijkse nieuws beheersen te overbruggen.

De arbeidsvoorwaarden, afspraken tussen werkgever en werknemer over het aangaan van een arbeidsrelatie, daar draait het allemaal uiteindelijk om. Een arbeidsrelatie ten dienste van een voorspoedige bedrijfsvoering. We raken steeds verder van deze kern af. Zie de complexiteit en hoeveelheid cao afspraken van de afgelopen jaren die een forse schep op goede wettelijke basisregels leggen en daarmee de regeldruk en bureaucratie alleen maar laten toenemen. De eenvoud van afspraken over resultaat en vakmanschap moeten met een vergrootglas opgezocht worden. Tijd voor cao bestuurders om terug naar de kern te gaan en zich de volgende vragen te stellen:

1. Wat voegt de cao (artikelen) toe voor werknemers en werkgevers in de dagelijkse praktijk?
2. Welke cao afspraken zijn een antwoord op meer regelvrijheid voor de werknemer en meer resultaatgerichtheid voor de werkgever? Welke cao afspraken helpen werkgever en werknemer echt om langer gezond en produktief aan het werk te blijven?
3. Welke solidariteitsafspraken zijn nog van deze tijd?
4. Welke solide toekomstbestendige pensioenafspraken passen hier bij en moet de pensioenovereenkomst worden aangepast?
5. Kan het ook eenvoudiger met minder regels?

Met open mind en kennis van wat een bedrijfstak echt nodig heeft worden antwoorden geformuleerd die leiden tot afspraken die aansluiten bij de dagelijkse praktijk. Het verleden loslaten en nieuwe wegen inslaan is niet voor alle cao- en pensioentafels een gemakkelijke opdracht. Maar wel een opdracht die nu meer dan ooit van belang is. Het optuigen van regelingen en rondpompen van middelen draagt in ieder geval niet bij aan de eenvoud. Er zal meer gekeken moeten worden naar wat ondernemers en werknemers concreet nodig hebben om gezamenlijk in wederzijds vertrouwen te bouwen aan een duurzame welvaart met een gezonde economische groei en voldoening over de arbeid. Dat kan alleen met lef, durf en enthousiasme om met elkaar de schop in de grond te zetten voor een droge nieuwe polder!

MKB-Arbeidsvoorwaarden staat klaar om u hierbij te ondersteunen!

2 september 2011 - Concrete invulling van het nieuwe werken in arbeidsvoorwaarden

Dat het nieuwe werken zijn hype voorbij is constateerde ik al vorig jaar tijdens de masterclass rondom dit thema. Intussen vinden de ideeën rondom het nieuwe werken steeds meer hun weg naar de arbeidsvoorwaarden en ontstaan er zelfs arbeidsconflicten (zie blog 29 juli) Dat is ook een logische ontwikkeling. Zoals MKB-Arbeidsvoorwaarden al een tijd betoogt vormt het arbeidscontract dé plek waar de borging en verankering geregeld wordt over afspraken rondom het nieuwe werken. Niet voor niets noemen we dit dan ook De Nieuwe Arbeidsrelatie.

Op veel plekken wordt het nieuwe werken vaak nog gezien als het thuiswerken, het werken op andere dan reguliere tijdstippen of flexibel inzetten van werknemers. Dat is echter een beperkte invulling en gaat voorbij aan de kern van deze ontwikkeling. Een ontwikkeling die draait om het verschuiven van de zeggenschap over de invulling van overeengekomen arbeid. En als deze verschuift zal dat ergens overeengekomen moeten worden. Alleen al om duidelijkheid te hebben over gemaakte afspraken en hoe de ondernemer en de werknemer beiden op elkaar kunnen rekenen.

Niet alleen het arbeidscontract is een plek maar zeker ook de cao. Een aantal branches heeft ons de laatste tijd benaderd om hierover dieper en concreter met hen aan de slag te gaan. Concreet naar cao’s kijken en dan met elkaar benoemen hoe je De Nieuwe Arbeidsrelatie vorm en inhoud kunt geven. Duidelijk daarbij wordt gelijk dat lang niet alle ondernemers op deze veranderingen zitten te wachten. Er blijkt ook behoefte aan versteviging van een duidelijke strakke cao inhoud met weinig keuzemogelijkheid op ondernemingsniveau. Voor veel ondernemers vormt de keuzemogelijkheid?) juist een onnodige ballast in hun bedrijfsvoering. Zij zijn samen met hun werknemers nog altijd tevreden op met de manier waarop invulling wordt gegeven aan de arbeidsvoorwaarden. Dat moeten we natuurlijk zo houden. Het wordt de uitdaging om De Nieuwe Arbeidsrelatie en arbeidsvoorwaardelijke verankering in cao en arbeidsovereenkomst te laten groeien naast de traditionele en vertrouwde vorm. Een groei waarbij niet alleen nieuwe afspraken tot stand komen over plaats, tijd maar ook over beloning naar resultaat, competenties en flexibele inzet. Een mooie innovatieve cao puzzel.

Wordt vervolgd..

29 juli 2011 - Meer arbeidsconflicten door het Nieuwe Werken? Nee!

Deze week berichtte NU.nl over de arbeidsvoorwaardelijke gevolgen van het nieuwe werken. De kop spreekt over arbeidsconflicten, erg negatief als je het mij vraagt. Hiermee wordt één van de belangrijkste veranderingen van de laatste jaren op het gebied van arbeidsvoorwaarden in de hoek van wantrouwen en strakke regulering gezet. Juist het tegenovergestelde van het nieuwe werken.

De geschetste situatie is al van meet af aan bekend maar heeft vele werknemers en werkgevers er niet van weerhouden om sociaal te innoveren en juist te investeren in een vertrouwensrelatie met het loslaten van de overregulering, controle en verantwoordingsdrift. Juist het investeren in deregulering, meer verantwoordelijkheid voor de eigen werktijden en indeling van werkzaamheden brengt bedrijven verder. Zorgt ervoor dat werknemers meer plezier in hun werk hebben en zich meer richten op de inhoud en kwaliteitsaspecten. Zie hiervoor ook ons dossier Het nieuwe slimme werken.

Arbeidsconflicten zijn van alle tijden en ik durf de stelling aan dat waar arbeidsvoorwaarden strak geregeld zijn en de baas scherp toeziet op naleving van alle regels en procedures conflicten veel meer aan de orde zijn dan dat dit juist niet het geval is.

Het nieuwe werken staat nog in de kinderschoenen en is een bruisende bron van innovatie. Innovatie waarbij centraal staat dat de relatie tussen werkgever en werknemer verandert. De werkgever laat los, de werknemer neemt over. Daarmee neemt de werknemer ook een grotere verantwoordelijkheid tot zich en krijgt daarvoor in ruil zeggenschap over werktijden, inhoud van zijn baan, de manier van werken terug. De werkgever verwacht hierbij dat de werknemer zijn arbeidsovereenkomst naar behoren invult en dus ook zijn arbeid levert. Je ziet dan ook dat werkgevers in ruil voor het nieuwe werken en meer vrijheden aansturen op meer productie gerichte afspraken.

Dat deze innovatieve ontwikkeling van invloed is op de arbeidsvoorwaarden afspraken is helder. Er moet dan ook meer ruimte gemaakt worden voor deze innovatiekracht. MKB-Arbeidsvoorwaarden vraagt hier geregeld aandacht voor. Meer ruimte voor innovatiekracht betekent niet extra en gedetailleerde regelgeving met controle mechanismen. Dit betekent eerder op basis van vertrouwen, overleg en ruimte geven, samen zorg hebben voor een winstgevende bedrijfsvoering. Dat vraagt andere en juist minder regelgeving. Een uitdaging voor sociale partners aan de cao tafels en zeker ook de wetgever.

6 juni 2011 - Slimmer werken door World Class Manufacturing

Op 1 juni sprak ik namens MKB-Nederland op een bijeenkomst in het PSV stadion over slimmer werken oftewel “De Nieuwe Arbeidsrelatie” (Bekijk de presentatie onderaan in het dossier Het Nieuwe Slimmer Werken). Het aanpassen van arbeidsvoorwaarden als katalysator voor nieuwe arbeidsmethoden waarbij de flexibiliteit en productiviteit hand in hand gaan met werknemerstevredenheid en kwaliteit. In april publiceerde ik hierover het artikel 'Het nieuwe werken trekt voorbij aan het mkb'. Kern van het nieuwe werken is dat de zeggenschap over arbeid verschuift richting werknemer, mede beïnvloed door de snelle opkomst van kennisdeling door social media gebruik.

Tijdens de bijeenkomst veel enthousiaste reacties maar ook vragen over de invloed van de social media en hoe daar mee om te gaan. Mijn tips:

• doe zelf actief mee in een aantal social media, zoals Facebook of Twitter
• beperk niet gelijk het gebruik door je eigen werknemers maar leer van wat zij ontdekken aan mogelijkheden en kansen voor het eigen bedrijf, bespreek zo nodig een normenkader
• maak duidelijke afspraken over concurrentiegevoelige informatie

Die dag waren er twee opmerkelijke sprekers, waaronder Richard Schonberger, Amerikaanse productie en management goeroe. Hij nam de MKB ondernemers mee naar de wereld van “World Class Manufacturing”: de slanke, perfecte en geoliede organisatie. Productievoorraad is hierbij het meetinstrument om de gezondheid van een onderneming te beoordelen. Hij hield het publiek een methode voor waarbij gezamenlijk met werknemers productielijnen, werkplaatsen en overlegmomenten werden gestroomlijnd tot zeer efficiënte, slimme en op de klant gerichte productie-eenheden. Een aantal regionale bedrijfspresentaties van Brabantse ondernemers toonden zijn gelijk.

Hans van Breukelen nam als special guest de ondernemers mee in de principes van plezier in het werk en de ‘ideale werknemer’. Op enthousiaste wijze kon hij laten zien dat een onderneming drijft op de kracht van zijn human capital en hoe het individu de macht van een team versterkt. Passie, overtuiging, helderheid, energie, strategie, relatie en communicatie zijn hierbij de kernvoorwaarden voor succes.

Enthousiasme en succes met slimmer werken door Brabantse ondernemers. De positie en kracht van werknemers vervult hierbij een essentiële rol. De ruimte die een werknemer krijgt om mee te denken, invloed te hebben, aangesproken te worden op zijn competenties en het bereiken van resultaten bepalen meer en meer het succes van de onderneming. Dat is slimmer werken, dat is het succes van De Nieuwe Arbeidsrelatie. World Class Manufacturing is hierbij een handige en slimme aanpak.

9 mei 2011 - Keuzevrijheid en cao regeltjes

Een aantal opmerkelijke akkoorden komt de laatste weken voorbij. De lonen lijken flink te stijgen en aan verlof wordt gesleuteld. Een diepere analyse laat zien dat de hoge percentages goed voor de bühne zijn. Op jaarbasis zitten de meesten voor 2011 rond de inflatie of lager. Het telt alleen lekker op als je akkoorden hebt over meerdere jaren. Tegelijkertijd wordt in de akkoorden gesleuteld aan het verlof. Langer doorwerken krijgt bij de slagersbranche de volle aandacht met een nieuw senioren 60+ regeling die voor het evenwicht ook bij mantelzorg door alle leeftijden gebruikt mag worden. Ook wordt er meer studieverlof in diverse cao's vastgelegd.

Ik zie weer allemaal nieuwe regels en bureaucratie geboren worden. Zeker mede door invloed van de nieuwe aan staande vakantiewetgeving met de jaarlijks verplichte opname van het wettelijk verlof. De ziekenhuizen schaffen nu al gelijk het bovenwettelijke verlof helemaal af. Voortaan wordt dit toegevoegd aan het sinds vorig jaar bestaande nieuwe levensfaseverlof en alle daaromheen gebouwde spelregels. Wil een werknemer gewoon een dag meer op vakantie dan mag deze dit levensfase verlof weer omruilen naar vakantieverlof via het bestaande meerkeuzesysteem, ook weer omkleed met spelregels.

Leuker kunnen we het niet maken, gemakkelijker evenmin. Zou het niet voor alle sectoren een grote lastenvermindering en economische plus bieden als in plaats van al die nieuwe systemen en regeltjes werknemers direct de beschikking krijgen over al hun verdiensten, waaronder verlof, in hun salaris?

Volgens mij worden daar veel werkgevers en werknemers gelukkiger van. Eenvoud en eigen keuze om te bepalen of je lekker op vakantie gaat en even minder werkt of een nieuwe ijskast koopt. En alles zonder: “ga eerst langs je baas en registreer voor akkoord in het systeem, lees van te voren wel de verlofbijsluiter in de cao”.

20 april 2011 - Pas op voor Pavlov….

Werkgevers, cao onderhandelaars opgelet: de constante druk van vakbonden om inflatie en koopkrachtdaling te willen compenseren aan de cao tafel dreigt het gezamenlijke lange termijn belang van de onderhandelingstafel weg te drukken. De meest recente CPB ramingen van 22 maart laten zien dat ondanks de geraamde hogere contractloonstijging (1,75% in 2011 en 2,5% in 2012) de koopkracht in beide jaren met 0,75% gemiddeld daalt. Het gevaar bestaat dat bonden als een bijna automatische reactie daarop op een fors hogere looneis gaan inzetten. Dat lijkt me niet reëel. Koopkrachtverlies ontstaat ook door het bezuinigingspakket van 18 miljard dat het kabinet Rutte heeft neergelegd en dat tot 2015 doorwerkt om de overheidsschuld te verlagen. En het koopkrachtverlies van 0,75% betreft het gemiddelde van “de” Nederlander omdat het ook betrekking heeft op uitkeringsgerechtigden en gepensioneerden. Maar aan de cao-tafel hebben we het over de werkenden die –gelukkig- te maken hebben met geringere koopkrachtdalingen. Moet die rekening voor de werknemers bij de bedrijven worden neergelegd die het al zwaar voor hun kiezen hebben gehad in 2008, 2009 en 2010?

Recente cao akkoorden laten zien dat het moeilijker wordt om een akkoord te bereiken zonder een twee voor de komma. Het principe akkoord dat in de Metaal en Techniek op 7 april werd afgesloten kan in dat verband trendsettend worden voor veel andere bedrijfstakken. Het betreft hier immers een branche met 330.000 werknemers bij zo’n 30.000 bedrijven. Onverlet de winstpunten voor de branche als geheel die hierin zijn behaald, zoals investeren in werknemers om hen op een gezonde manier duurzaam aan het werk te houden, is de loonsverhoging niet gering in een sector die nog behoorlijk wordt geplaagd door de gevolgen van de crisis.
Ik begrijp de roep om koopkracht herstel, maar ik roep op de Pavlov reactie - alles wat de koopkracht aantast repareren we aan de cao tafel! - achterwege te laten. Onze economie is nog zo broos, werk en werkgelegenheid komen direct in het geding.
Het meest relevant is om vast te stellen wat binnen de omstandigheden in de eigen branche haalbaar en betaalbaar is. En natuurlijk met een schuin oog naar omliggende referentie cao’s te kijken. De cao’s die in zelfde vijver van de arbeidsmarkt vissen. Een redelijk forse loonsverhoging past dan alleen als er afspraken worden gemaakt over verhoging van de arbeidsproductiviteit. Dan is de boel weer in balans.

29 mrt 2011 - Een slimme MKB-er doet aan medezeggenschap

Medezeggenschap wordt vaak alleen in het kader van de Wet op de Ondernemingsraden genoemd. De WOR, een zeer uitvoerig en gedetailleerd document waarin exact is beschreven hoe de medezeggenschap moet worden geregeld en waar de OR wel of niet over gaat. Vol met regels voor wat er moet gebeuren als de bestuurder een besluit of advies van de OR naast zich neerlegt. De meeste MKB-bedrijven zijn te klein voor een ondernemingsraad. Soms is er dan het kleinere zusje van de OR, de PVT. Maar vaak is er geen georganiseerde medezeggenschap.
Missen die kleine bedrijven dan wat? Nou, in ieder geval de in de wet opgelegde toepassing van de medezeggenschap in het bedrijf. Er is immers een bedrijfsbelang om op de één of andere manier medezeggenschap, participatie en betrokkenheid ook in die kleinere bedrijven te organiseren.

En dat gaat verder dan even bij de koffieautomaat de dag doornemen. Een slimme werkgever organiseert een serieuze betrokkenheid van het personeel. Een bedrijf aansturen van achter de tekentafel gaat vandaag de dag niet meer op. De traditionele manier van aansturen en voorspelbaarheid van processen ligt al een poosje achter ons. Ontwikkelingen die elkaar snel opvolgen, informatie die met de snelheid van het licht bij een ieder bekend raakt, vraagt om dialoog met je personeel. Als werkgever stel je op als een ware spons die informatie, aanpak en ideeën bij medewerkers ophaalt, vertaalt en deelt dat weer met de medewerkers.
Op natuurlijke wijze georganiseerde medezeggenschap… dat past bij deze tijd van sociale innovatie en helpt je bedrijf vooruit. Dat maakt het MKB daadkrachtig.

Wilt u met medezeggenschap aan de slag: MKB-Arbeidsvoorwaarden voorziet in ondersteuning voor MKB-werkgevers, arbeidsvoorwaarden@mkb.nl.

14 mrt 2011 - Een onzekere arbeidsvoorwaarde: pensioen
Een onsje meer of minder. Nu of straks.

Er is veel te doen deze dagen over de toekomst van ons pensioen. Alle ogen zijn gericht op de polder en het mogelijke resultaat van een allesomvattend pensioenakkoord. Maar dat laat nog even op zich wachten want deze laatste loodjes wegen echt het zwaarst. Intussen vliegen de commentaren en reacties ons om de oren. Menig stevig woordje over rechten en diefstal wordt hierbij niet geschuwd. Waarschijnlijk geen enkel cao overleg ontkomt er dit jaar aan: pensioen staat bovenaan de agenda.

Dat is ook niet verwonderlijk, immers pensioen is nog altijd een arbeidsvoorwaarde. In de cao is vastgelegd waar het pensioen is ondergebracht en wat de rol van cao partijen is. Zoals het vaststellen van de premie of de omvang van de regeling. En juist hierin moeten de komende jaren grote veranderingen plaatsvinden. De toekomst van het ons zo vertrouwde pensioen wordt steeds onzekerder. De specialisten weten in ieder fonds haarfijn uit te leggen dat het anders moet. De bekende riedel passeert al een tweetal jaar: we leven langer, de economie is grillig en de rente werkt niet mee. Gevolg is dat de pensioenleeftijd omhoog moet en dat iedere zekerheid op 70% van je verdiende loon nu toch echt onzeker is.

Maar dat is toch niet echt nieuw? Keer maar terug naar pensioen als arbeidsvoorwaarde. Uitgesteld loon zoals we pensioen ook noemen. Dat uitgestelde loon wordt maandelijks gespaard en moet in de toekomst meer worden dan het is op de dag van sparen. Samen in een collectief, onderneming of bedrijfstak, brengen we het gespaarde geld samen om pensioenen te betalen die waardevast zijn. Maar dat gespaarde geld moet daarvoor wel renderen, want van alleen de spaarcenten gaat het niet lukken. En dus lopen we met zijn allen risico dat we toch onvoldoende hebben gespaard en er actie nodig is. Of we gaan meer betalen, of minder ontvangen. Meer betalen is gelijk aan meer loonruimte uit de arbeidsvoorwaarde voor pensioen, dus minder salaris. Kies maar.. minder nu of minder straks en de onzekerheid die blijft voortbestaan als van alle dagen. Immers, cao afspraken veranderen ook jaarlijks en soms zo dat zelfs opgebouwde rechten kunnen verdwijnen als het noodzakelijk is.

Ik wens onze poldermannen en vrouwen veel wijsheid in hun besluitvorming. De rekening ligt op tafel en moet betaald worden, niet betalen is geen optie en wat we gekocht hebben blijft voor een groot gedeelte onzeker. Daar kun je op voorbereiden en dat is ook wat het nieuwe pensioenakkoord beoogt. Vraag is of vakbonden anno 2011 hun achterbannen zover meekrijgen dat ze vertrouwen krijgen in onzekerheid en een keuze voor nu of straks minder. Een zware opgave.


21 feb 2011 - De week van het onbewuste
(Gastcolumn van Léon Vincken op HS Arbeidsvoorwaarden)

De week begon maandag met het lezen van een opmerkelijk stuk over het functioneren van onze psyche in dagblad De Pers. Onderzoekers, aangehaald in het artikel, tonen aan dat onze besluiten vooraf reeds onbewust bepaald zijn. Dit gaat zover dat zelfs de “bewuste” keuze of stem op een politieke partij, reeds vooraf onbewust is bepaald. Als arbeidsvoorwaarden adviseur voor MKB-branches denk ik dan ineens niet aan “ciao cao” maar “ciao vrije wil”, de feitelijke strekking van het onderzoeksbetoog. Mijmerend in cao verband blijf ik me afvragen en kan dit ook niet direct weerleggen, in hoeverre cao onderhandelingen en dus het uiteindelijke resultaat, een optelsom is van vele onbewuste besluiten binnen onderhandelingsdelegaties.

Dat brengt mij gelijk op de resultaten van het onderzoek 'Onderhandelaars onderhanden'. Daarin stellen we vanuit werkgeverszijde het belang van het delegatieprofiel voorop als het gaat om professionalisering van cao onderhandelingen. Niet zozeer de professionaliteit van de individuele cao onderhandelaar als wel van het gehele onderhandelaars team is van belang i.v.m. de mix en chemie welke noodzakelijk zijn voor goede communicatie, begrip en vertrouwen om te komen tot een cao deal. Feitelijk dus het bewust rekening houden met het “onbewuste”, het afstemmen op persoonlijkheden, uitstraling en het “intuïtief” aanvoelen van cao onderhandelaars. In trainingen op het gebied van non-verbale gelaatscommunicatie staat deze zienswijze ook al centraal. Stof tot verder nadenken. Zelfs al is de mate van invloed van het onbewuste maar voor een gedeelte waar, dan is dit interessant genoeg om er bewust van te zijn en te onderzoeken bij de start van cao onderhandelingen. Een complexe puzzel kan dan wellicht “onbewust professioneel” snel gelegd worden!

Tip voor wie meer wil lezen over het onbewust: Het Slimme Onbewuste van Ap Dijksterhuis!

9 feb 2011 - Detailhandel nog in zwaar weer

Gaat het goed in de detailhandel? De harde cijfers en ramingen zijn hierover wel duidelijk, ook al werd Nederland op het verkeerde been gebracht door een sterk geluid over omzetstijgingen en winsten. Nee per saldo kan de detailhandel blij zijn als 2011 op nul uit komt. Het gaat dan net iets beter dan in de bouw waar ook in 2011 nog een dikke min in het vooruitzicht ligt. Sectoren die het in cao land niet gemakkelijk hebben. Zien we in de bouw een worsteling van een groep MKB ondernemers die uit de cao willen; in de detailhandel is het de laatste jaren worstelen om het hoofd boven water te houden en de bonden tevreden houden met goede cao afspraken. De loonkosten blijven stijgen, waarbij voor veel detaillisten de toeslag voor werken in avonden en weekenden een steeds grotere doorn in het oog wordt en niet meer van deze tijd vinden. Tegelijkertijd valt op dat vooral ook weer diezelfde detaillist gebruik maakt van de cao ruimte om betere arbeidsvoorwaarden voor hun werknemers af te spreken dan voorgeschreven. Dat is weer de echte mkb’er, hart voor zijn zaak, hart voor zijn personeel, ondernemend om samen de winkel tot een succes maken.

Detailhandel branches waarvan de cao dit jaar afloopt maken zich op voor nieuwe cao rondes. Het is de uitdaging om bonden deze keer te overtuigen en mee te nemen langs de weg van het onlangs afgesloten manifest nieuwe arbeidsverhoudingen. Een weg waarover MKB-Arbeidsvoorwaarden al volop koerst, met oog voor ondernemingen in nog altijd onzeker economisch weer, met een heldere visie op het nieuwe werken in relatie tot arbeidsvoorwaarden. Cao onderhandelingen starten wat mij betreft dan ook eerst met het boven tafel halen van feiten en afstemmen van kennis tussen cao partijen. Zoals bijvoorbeeld: hoeveel boven de cao betalen detaillisten in de praktijk aan hun werknemers en hoeveel werknemers vinden het wel handig om een avond te werken zodat ze in de ochtend vrij zijn? Oftewel, welke cao regels voegen iets toe aan de toekomst van een gezonde branche en welke regels en salariseisen passen niet bij een nieuwe arbeidsverhouding waarbij werknemer en werkgever zich samen op inspannen voor een gezonde onderneming. Ik ben van nature een optimist en weet dat bonden te overtuigen zijn van de krappe ruimte in de detailhandel en het niet meer passen van de toeslagen in de detailhandel. Met of zonder centraal pensioenakkoord en duurzaamheidsagenda zullen werkgevers ondersteund door MKB-Arbeidsvoorwaarden en vakbonden de juiste toekomstgerichte mix aan arbeidsvoorwaarden voor 2011 en verder weten samen te stellen.
 

19 jan 2011 - Duurzaam inzetbaar? Doe de WAI!

Deze week een interessante bijeenkomst voor MKB branches over de WAI. De Work Ability Index, oftewel duurzame inzetbaarheid meting. Al een aantal jaren bekend en nu meer in de spotlights. En dit is hard nodig ook. We stevenen namelijk bij ongewijzigd beleid van 1 AOW’er op 4 werknemers af naar 1 op 2 in 2040. Maar terecht zult u denken: beleid blijft nooit ongewijzigd. Dat klopt! En de pensioenleeftijd gaat ook al omhoog? Ook dat klopt! Maar de instroom van jongeren neemt in rap tempo af en de ouderen moeten wel gezond aan het werk blijven. In Limburg zijn ze daar als grootste vergrijzingsregio al achter. Daar zijn al vele MKB bedrijven succesvol met de WAI aan de slag, zoals de Gulpener Bierbrouwerij laat zien op een Youtube filmpje. Op zich is de WAI een heel simpel instrument. Direct passend voor het MKB. Professor Ilmarinen uit Finland toont tijdens zijn presentatie de harde wetenschappelijke resultaten van decennia lang onderzoek. Blik op Werk, als verspreider van het WAI instrument in ons land, laat intussen zien dat de Nederlandse resultaten naadloos aansluiten bij de Finse.

De WAI is feitelijk een snelle eenvoudige gezondheidscan van duurzame inzetbaarheid van werknemers op bedrijf en branche niveau. Duurzame inzetbaarheid gebaseerd op:

• Gezondheid fysiek en psychisch
• Competenties
• Waarden en normen
• Werkomstandigheden en management

Samen zorgen deze voor een optimaal werkvermogen. De WAI scan laat zien wie in de gevarenzone zitten en waarom. Vervolgens kan dit besproken en opgelost worden. Langdurige uitval, nu en over aantal jaren, worden voorkomen en hiermee extra kosten en gebrek aan competente arbeidskrachten die het bedrijf gezond houden. Cijfers laten duidelijk zien dat een WAI screening op alle leeftijden positief uitwerkt en de investering om dit uit te voeren en beleid aan te passen zichzelf in minimaal drievoud terugverdiend.

Kern van de WAI is net als bij veel effectief HRM beleid en efficiëntie verbetering van bedrijven: communicatie en het serieus doorvoeren van de inbreng van werknemers. Niet veel anders dus dan Slimmer Werken, maar dan klaar voor gebruik aan de hand van een eenvoudige screening.

Dus gewoon doen en hiermee alvast de volgende stap in gezond en passend werkklimaat zetten. Werknemer en werkgever boeken beiden de winst. Mooi toch?

Meer weten? Surf naar www.blikopwerk.nl/wai
Advies op maat voor uw branchevereniging? Bel of mail even..

3 januari 2011 - In een wereld vol onzekerheid staat het MKB weer fier overeind

Wat gaat 2011 ons brengen? Een onzekere ontwikkeling van de economie, een bezuiniging van 18 miljard, een grote schuldenlast in Europa door een aantal van onze zwakkere broeders. Wat betekent dat voor de sociale verhoudingen Europees, Nationaal? Wat gaat Minister Kamp doen met het inmiddels alweer zeven maanden oude pensioenakkoord? Overnemen (’t is ‘m geraden) of de krenten uit de pap pikken en daarmee weer het gevecht met sociale partners uitlokken. Komt er een sociaal akkoord? Vragen, vragen, en nog eens vragen.

Een ding is zeker; de voorzichtige ontluikende groei die de economie laat zien komt bij de MKB-bedrijven vandaan. De MKB ondernemer die het risico weer wat durft te nemen en investeert. Ook weer voorzichtig in personeel. (Nog) geen vaste banen, veel flex-arbeid en ZZP. Ondernemers willen immers wendbaar blijven. De groei in werk komt niet van de grote jongens. De grote bedrijven blijven wat werkgelegenheidsontwikkeling betreft al een aantal jaren achter. Zet deze prille groei door of gaat het weer bevriezen? Ook dat blijft nog een vraag.
Overheid, banken: help een handje en geef ruim baan aan die banenmoter in het midden-en kleinbedrijf. Faciliteer en ondersteun de initiatieven tot (sociale) innovatie. Wees betrokken en zorg voor een soepele wisselwerking van kennis tussen bedrijf en onderwijs. Op die manier krijgen en houden we een aangenaam en stabiel vestigingsklimaat. U kunt in 2011 rekenen op het MKB; wij op U? 

7 december 2010 - De cao onderhandelaar is iemand die kansen ziet en herkent

Onlangs was ik op het symposium Cao onderhandelaar een vak?. Er werd daar een onderzoek met hét competentieprofiel voor cao onderhandelaars gepresenteerd. Welke competenties hebben zij nodig om toekomstbestendige cao’s af te sluiten? In het onderzoek werd ook bekeken hoe het profiel van CAO-onderhandelaars er vandaag de dag uitziet. Welke krant lezen ze, welke radio en tv programma's volgen ze, welke politieke partij stemmen ze?

Wist u dat onderhandelaars in grote meerderheid mensen zijn die een grote behoefte hebben aan harmonie in sociale contacten? Slechts 18% van de respondenten heeft als belangrijke psychologische behoefte ‘macht en controle’. In grote meerderheid zoeken ze naar oplossingen waar beide partijen tevreden mee zijn. De onderhandelaar luistert vooral naar radio 1 en BNR. Leest vooral volkskrant, FD en NRC.

Wat kunnen we met dit onderzoek in de praktijk van MKB-Arbeidsvoorwaarden? Prima natuurlijk dat er stil wordt gestaan bij de competenties die nodig zijn voor het vak onderhandelen. Een goed middel om de juiste persoon op de juiste plaats te krijgen en daarmee de kwaliteit van het onderhandelingsproces en de onderhandelingsuitkomsten te verbeteren. De onderzoekers nodigden mij uit om namens MKB-Nederland te reageren op het onderzoek. Wat ik hen meegaf is dat de competentie ‘herkennen van kansen’ meer in de kern van het profiel moet staan.

Ik heb het dan over de attitude van die ene onderhandelaar die het op het moment suprême, gesteund door de hele delegatie en een goede voorbereiding, moet doen. Dat moet iemand zijn die kansen herkent. Dat vraagt om fundamentele competenties zoals luisteren, verwoorden, signalen opvangen en alertheid. Dat is de basis. Als die er is, en wordt toegepast, staat het cao bouwwerk stevig in de steigers. In staat zijn om binnen alles wat je waarneemt, weet en begrijpt, de kansen te herkennen die zich voordoen om tot resultaat en vernieuwing te komen en vooral: er iets mee te doen in het belang van het proces.

MKB-Arbeidsvoorwaarden is reuze blij met dit onderzoek dat bijdraagt aan verdere professionalisering van het vak onderhandelaar en gaat zeker kritisch gebruik maken van de resultaten. Het is voor de nieuwe onderhandelaar in opleiding een frisse boodschap en voor de praktiserende een mooie reflectie die de “wegslepers bij de poorten van de hel” tot relativeren dwingt. Maar MKB-Arbeidsvoorwaarden pleit er wel voor de essentiële competentie “kansen herkennen” midden in de kern van het profiel te zetten.



8 november 2010 -  Cao-onderhandelingen over de hoofden heen

Deze week starten de cao-onderhandelingen voor het Rijk. De vakbondslat ligt hoog: 2 procent loon, werkgelegenheid en ambtenarenstatus. En dat tegenover minister Donner die bekend is met onze polder en de confrontatie niet schuwt. Bonden voelen zich gesteund door hun internationale stakingsprijs voor de acties bij de cao schoonmaak en de overtuiging dat ambtenaren andere werknemers zijn dan in de welzijnssector of detailhandel. Donner aan de andere kant kan rekenen op kabinetsbeleid en de publieke opinie dat het minder moet bij ambtenaren.
Een bijzonder treffen dus, dat volledig voorbij lijkt te gaan aan de notie van dit moment. Na de kredietcrisis, bankencrisis, landencrisis, pensioencrisis staat de deur open voor een poldercrisis. Een crisis die zich zal laten voortslepen tot het voorjaar wanneer Donners collega Kamp van sociale zaken inzet op een sociaal akkoord. Maar dan zonder volledig het AOW-onderdeel uit het pensioenakkoord over te nemen. Dat wordt weer een treffen van formaat over de hoofden van ondernemers in de straat heen. Ondernemers die hun bedrijf door dit zware economische getij proberen te loodsen en trouwe vakmensen aan zich willen blijven binden. Op gedoe in de polder zit niemand meer te wachten, net zo min op het ouderwetse cao-strijdgewoel over onderwerpen die niet aansluiten bij veranderingen in onze samenleving.

Deze week is de week van ‘Het Nieuwe Werken’. Wellicht was het handig geweest voor cao-onderhandelaars die hun messen slijpen deze periode, publiek of privaat, om de Masterclass van MKB-Arbeidsvoorwaarden te volgen. Deze laat zien dat werkgevers en werknemers meer behoefte hebben om samen vorm en inhoud te geven aan hun bedrijf, gesteund door hierbij passende arbeidsvoorwaarden, vertrouwen en vooral het luisteren naar elkaar. Het nieuwe werken start in de bedrijven maar kan niet zonder sociale partners. MKB-Arbeidsvoorwaarden ondersteunt hierin met als resultaat dat ondernemer en werknemer weer betrokken raken.

22 oktober 2010 - Niet tegenover elkaar maar samen

Vrijheid van verenigen is één van de hoekstenen van onze democratie welke ik steeds vaker toegepast zie worden. Zo onlangs nog bij de evenementen beveiliging branche VBE waar leden het oneens zijn met elkaar. Onderlinge concurrentie is de diepere oorzaak en de vereniging splitst in twee brancheverenigingen met twee cao’s. Voor werknemers en afnemers meer keuze of juist onduidelijkheid? Het is afwachten...

Feit is dat groepen in onze samenleving zich gemakkelijk verbinden tot een gezamenlijk doel en hierbij vluchtiger worden, mede door de kracht van social media en snelle communicatie. Het lijkt wel of het steeds makkelijker is tegenover elkaar te staan, getuige ook de politieke ontwikkelingen. Een gesprek dat ik, samen met Leendert-Jan Visser, directeur van MKB-Nederland, deze week voerde met de voorzitter van CNV vakcentrale, Jaap Jongejan, gaf mij een ander beeld. Gezeten aan een mooie grote ovalen houten tafel uit een ongedeeld stuk van zo`n 7 meter, van voor de oorlog, ging het gesprek over wat we samen konden bereiken. Het ging niet over belangen, het ging over mkb bedrijven en hun werknemers. Hun problemen ver af van verenigingen en het polderoverleg. Dat bindt en biedt meteen praktisch perspectief. Van gedachten wisselen over onze problemen en gezamenlijke kansen. Dat begint met luisteren, respect en vertrouwen. Dan ontstaan nieuwe gedeelde en gedragen ideeën.

Het lijkt jammer genoeg steeds vaker dat het delen van elkaars problemen wordt overgeslagen en eigen oplossingen het enige juiste antwoord zijn. Wellicht dat de nieuwe en vluchtige communicatiekracht van twitter, facebook, etc. nog een mooie virtuele tafel uit één stuk tevoorschijn kan toveren. Verenigingen, nieuw of oud, zouden er goed aan doen om samen rond de tafel te zitten en meer oog te hebben voor hun gezamenlijke agenda in plaats van de onderscheidende. Deze laatste gaat meestal alleen over macht. Ons polderoverleg is hiervan uiting. Ook bij Vakmensen bleek maar weer dat niets gaat boven een goed praktisch polder gesprek. Wordt vervolgd..

7 oktober 2010 - Geluk komen we niet brengen
Werken tot je 67e mogelijk door sociale innovatie

Eindelijk de kogel door de kerk. De politieke steun voor een nieuw Kabinet is er, en nu regeren maar. Uitdagingen: meer dan genoeg!. Ik hoef alleen maar te kijken naar de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt en de vergrijzing.

Deze week sprak ik hierover tijdens mijn presentatie ‘Werken tot je 67e’ op het druk bezochte congres voor werknemers op operatiekamers. Vóór mij een presentatie over de snelle technische innovatie binnen de zorg, helaas met de conclusie dat veel werknemers en bedrijven nog achter blijven. Borging van nieuwe technische innovatie blijkt slecht geregeld en onderwijs om vernieuwingen goed te introduceren blijft achter.

Dit achter blijven viel ook op tijdens mijn presentatie waarbij ik niet alleen stil stond bij het Regeerakkoord, cao afspraken en de pensioencrisis in relatie tot de vergrijzing, maar vooral in ging op de kansen van de sociale innovatie, het ‘Nieuwe Slimmer Werken’. Oftewel de eigen verantwoordelijkheid van werknemers en hun mogelijkheden om zelf werkzaamheden in te richten en vorm te geven. De oproep aan managers en bedrijven om meer faciliterend dan regulerend te worden, zorgen voor begeleiding en voldoende onderwijs bij deze nieuwe werkvorm, dragen eraan bij dat werken tot 67 jaar niet als een doemscenario op ons afkomt. Er blijkt echter nog weinig oog voor de mogelijkheden van sociale innovatie. Mede te zien aan een groeiend aantal werknemers dat intussen het heft in eigen handen neemt en haar zaakjes zelf wenst te regelen: de ZZP'rs, uitzendkrachten en gedetacheerden. Dé mkb'ers van de toekomst. Dé werknemer van morgen die onderneemt in zijn eigen baan, laat zich niet meer vangen door managers of strikte cao regels met verplichte pensioenvoorzieningen. Rutte verwoordde dit ook al duidelijk: "Geluk komen we niet brengen vanuit de overheid, daar moet je toch zelf voor zorgen".

Op 3 november brengen wij dit thema vanuit de relatie met arbeidsvoorwaarden in beeld tijdens onze MKB-Arbeidsvoorwaarden Masterclass `Het Nieuwe Werken: blijvertje of hype?`. Alexander Rinnooy Kan treedt dan in discussie met de cao-specialisten van mkb branches. Vooraf is er volop uitwisseling over de arbeidsmarkt, het nieuwe psychologisch arbeidscontract, de juridische kant en onderzoeksresultaten van Het Nieuwe Werken. De vraag of sociale innovatie geen hype meer is, is zeer actueel en moet beantwoord worden. Het inrichten van wet- en cao regelgeving om bedrijven veilig door de vergrijzing te loodsen draagt in ieder geval bij. Het pensioenakkoord wordt alvast ondersteund door het Kabinet Rutte-Verhagen, we zijn op weg. Sociale innovatie in uw branche op de agenda? MKB-Arbeidsvoorwaarden is er klaar voor!

27 september 2010 - Het dogma van de generieke looneis

Rond Prinsjesdag maken vakcentrales gewoontegetrouw hun looneisen voor het volgend jaar bekend. FNV gaat in 2011 voor 2% + 1% loonruimte (2% looneis en 1% t.b.v. werkgelegenheidsafspraken, scholing, pensioenen).Bij CNV is de verdeling iets gematigder. Deze vakcentrale gaat voor 1,5% looneis + 1% ‘goed werk’. Beide centrales geven aan dat als met werkgevers geen ‘goed werk’ afspraken te maken zijn, de maximale looneis naar 3 resp. 2,5% zal gaan.

Oud gebruik van de vakcentrales is om deze loonruimte zowel voor de particuliere sector als de overheidssector te laten gelden. Met de wetenschap dat vooral de werkgelegenheid in de overheidssector enorm onder druk komt te staan vanwege de reeds ingeboekte bezuinigingen van het demissionaire en het mogelijk binnenkort startende kabinet, kun je je afvragen of het stellen van een generieke vaste looneis verstandig beleid is. FNV en CNV wekken hiermee verwachtingen tegenover hun leden. Met geoefende uitlegkunde moet het verschil tussen inzet en hetgeen reëel haalbaar is straks weer duidelijk worden gemaakt aan de achterban omdat de bezuinigingen, verlies aan werkgelegenheid en versobering van arbeidsvoorwaarden doorgaan. Met het afsluiten van de Cao voor Rijksambtenaren - waar traditiegetrouw geen al te grote actiebereidheid is - over een paar maanden in het verschiet, voor waar geen sinecure.

Is er niet iets slimmers met meer maatwerk doorspekt, te bedenken dan de massieve looneis? Waarom niet veel meer inzoomen op de sectoren zelf, hoe die ervoor staan qua winstgevendheid, werkgelegenheidsontwikkeling, concurrentie kracht, innovatief vermogen, opleidingsniveau en pensioenvoorziening?
Wellicht is in de ene sector de volledige loonruimte nodig voor bijscholen werknemers, terwijl in een andere sector het pensioenwater tot aan de lippen staat en alles gedaan moet worden om daar nog een redelijk uitkeringsniveau veilig te stellen. Iedere sector moet zijn eigen keuzes kunnen maken. Mogelijk dat in de overheidssector alle hens aan dek is om de sociale gevolgen van de bezuinigingen op te vangen.

Daarom vanuit MKB-Arbeidsvoorwaarden een oproep aan de vakcentrales en aangesloten bonden om zichzelf niet te gijzelen in een vast percentage maximale looneis en nog wat erbij voor ‘goed werk’. Neen! Bezie de branche of bedrijf en oordeel samen met werkgevers of er loonruimte is en zo ja wat dan verstandig beleid is om deze aan te besteden. U bewijst uw achterban geloofwaardigheid en daarmee - ook die van ons - een grote dienst!
 

15 september 2010 - Vakantie werkdagen….?

Hoe lok je de nieuwe werknemer, is een vraag die deze week aan de orde kwam in een artikel in NRC next. Bij jongeren op de arbeidsmarkt staat niet meer “zekerheid en vastigheid” voorop maar veeleer “ontplooiing en persoonlijke ontwikkeling”. Ze willen flexibiliteit en ontwikkelingsmogelijkheden, een goede balans tussen werk en privé. Dat is de ervaring van de hedendaagse HR-manager.

Haal en houd die generatie maar eens binnen….als HR manager moet je oplossingen bedenken. Zoals het volgende voorbeeld: een online marketingbedrijf dat “plezier in het werk” super belangrijk vindt, heeft daartoe de “vakantie werkdagen” ingevoerd. Werknemers kunnen kiezen tussen 25 vakantiedagen of 20 vakantiedagen en 20 vakantie werkdagen. Op die dagen werk je “als indicatie 75 procent van de normale uren, maar dan vanaf je vakantieadres. Deze vorm van flexibiliteit bieden is een middel om talent aan te trekken en te behouden, zo geeft het bedrijf in het artikel aan. Het zogenaamde ‘nieuwe werken’.

Dat is vernieuwend! Werken op een tijdstip dat het jou schikt, ontspannen met de laptop op schoot. Op een zonnig terras in een middeleeuws Italiaans dorp of even tussendoor terwijl je Oma aan het verhuizen bent.

Zeg nu zelf: deze benadering is fundamenteel anders dan zoals we tot nu toe de arbeidsverhouding hebben georganiseerd. Het (collectief) arbeidsrecht had en heeft vooral tot doel de werknemer te beschermen tegen uitbuiting van de werkgever. De regels en afspraken die we als gevolg daarvan tussen werkgevers en vakbonden hebben gemaakt kun je eerder schetsen als gestold wantrouwen dan dat de relatie op wederzijds vertrouwen is gestoeld. Met uitdijende Cao’s en uitvoerige bedrijfsreglementen als gevolg.

Zou dit nu betekenen dat in die bedrijven waar het nieuwe werken mogelijk wordt gemaakt er een ander soort arbeidsrelatie ontstaat? Een door werkgever en werknemer gewenst model, gebaseerd op de 5 V’s Vertrouwen, Verdienen, Vrijheid, Verbinden, Verantwoordelijkheid? De ontwikkeling van het ‘nieuwe werken’ maakt dat we moeten nadenken over de vraag welke collectieve arbeidsvoorwaardelijke afspraken daar recht aan doen. Welk soort (collectief) arbeidscontract leg je daar nu onder? Kan je het ‘nieuwe werken’ op alle beroepen toepassen? De grote vraag en uitdaging voor ieder die zich met arbeidsverhoudingen en arbeidsvoorwaarden bezig houdt. Een indringend beroep op creativiteit en innovatieve denkkracht van alle betrokkenen.

Noot: in dit kader organiseert MKB arbeidsvoorwaarden in november een niet te missen
Masterclass ‘het nieuwe werken’.

31 augustus 2010 - Zomaar wat vakantie gedachten…..

Zit je lekker te onthaasten in het aangenaam warme Zuid Frankrijk met toch van tijd tot tijd een Nederlands krantje op schoot, word je blik getroffen door een artikel in de Telegraaf ‘versobering van arbeidsvoorwaarden komende tijd nóg erger”. Met als melancholieke onderkop “voor bij die gouden tijden’. Pats boem, weer terug in de werkelijkheid van het dagelijks bestaan en de hectiek van de arbeidsvoorwaardenontwikkeling in Nederland.

Henk v.d Kolk als voorzitter van FNV Bondgenoten gooit in het artikel nog wat olie op het arbeidsvoorwaardenvuurtje met uitspraken als: “basis onder BV Nederland naar de haaien; dit wordt een epidemie, een virus dat wild om zich heen slaat; de crisis wordt gebruikt om alles wat god verboden heeft te rechtvaardigen in arbeidsland; de gelegenheid maakt de dief en de crisis wordt aangegrepen als argument om kennis te verplaatsen naar het buitenland, reorganisaties door te drukken en cao’s te versoberen”.

Dat zijn nogal wat beschuldigingen Henk… Helpt dat? Wat doe je als bond behalve roepen en beschuldigen? Daar wordt de economie niet direct beter van….
In hetzelfde artikel wordt aangegeven dat vooral de mkb-werkgever geen slapeloze nachten maar slapeloze weken heeft vanwege het feit dat hij personeel moet ontslaan en nog steeds het liefst de andere kant opkijkt als hij een ontslagen medewerker tegenkomt.
Zo werkt dat in het mkb; je bent een team, kent elkaar goed en als je een grote klapper maakt vier je dat met elkaar. Als dat ophoudt doet dat echt pijn.

Zit zo’n werkgever te wachten op een vakbond die hem beschuldigt van diefstal van werkgelegenheid? Non pas du tout. Wat ik zie in de mkb-wereld is dat werkgevers aan het overleven zijn. Geen enkele mkb-werkgever staat te trappelen om personeel te ontslaan. De crisis overbruggen is het credo. Dan zit je als werkgever voor de afweging: personeel eruit of kijken waar gesneden kan worden in het arbeidsvoorwaardenpakket.
Waar die werkgever wel op zit te wachten bedacht ik me –mezelf nog eens omwentelend in de zon – is die vakbond die samen met werkgevers een heldere opvatting heeft over de economische ontwikkeling van het land. Technologische en sociale innovatie. Een vitale samenleving met welvaart en welzijn voor zoveel mogelijk inwoners. Moet er industriebeleid worden gevoerd en zo ja welke richting. In welke sectoren gas geven en waar remmen?
Beste FNV Bondgenoten: kom uit het defensief. De beste garantie voor goede arbeidsvoorwaarden is immers een bestendige duurzame economische ontwikkeling. Dat geeft continuïteit in werkgelegenheid. Eerst geld verdienen en dan uitgeven.

De daad bij het woord voegend verplaatsten we ons maar eens naar het favoriete strandtentje voor een lekkere pastis en franse snacks. Ik hoop dat v.d. Kolk in zo’n ontspannen strandtentje op wat meer innoverende gedachten is gekomen in plaats van alle werkgevers in Nederland over één kam te scheren.


16 augustus 2010 - Stimuleer gebruik sociale media zonder beperkingen

Twitter, Hyves, LinkedIn, Facebook, Wikipedia, Youtube of zelfs het gebruik van een # 'hashtack' wie kent de begrippen niet. Mensen socializen mondiaal en wisselen gegevens uit als nooit eerder vertoond. Intussen is de 20 miljardste tweet bereikt en het gaat hard met de groei van sociale netwerken, zoals bijvoorbeeld Facebook. Grenzen vervagen, de cyberspace is van iedereen en we worden steeds interactiever. Kennis is van ons allemaal en dat laten we elkaar weten gevraagd of ongevraagd. Werkplek of thuis alles loopt door elkaar heen. Dat je als werknemer ineens aan grenzen door je werkgever gebonden wordt is dan vreemd. Veel bedrijven zijn huiverig en weten niet goed wat ze met werknemers aan moeten die ineens 'anders' op Internet verschijnen en ook nog over hun werk publiceren. Ze komen niet eerst langs hun baas voor toestemming. De eerste conflicten zijn geboren. Tijd voor regels klinkt steeds luider. De eerste bedrijfsprotocollen en regelgeving zien alweer het daglicht. Slim of niet? Zijn sociale media niet juist ontstaan om grenzen te vervagen en een ontdekkingsreis te maken? Als werkgever zou ik juist heel blij zijn met mijn twitterende en hyvende collega's. Gratis reclame en weten wat de gedachten van onze eigen ambassadeurs zijn. En gaat het een keer mis, een verkeerde uiting? Dat corrigeert vanzelf want dat is de kracht van sociale media. Mijn pleidooi: niet beperken maar vertrouw, stimuleer en doe actief mee. Perk niet in en kijk uit met regelgeving. Deze zorgt vaker voor afremming dan stimulatie van innovatie krachten.

Reageren kan in 140 tekens via twitter@leonvincken, bellen of mailen kan natuurlijk ook.

2 augustus 2010 - Einde verlofstuwmeren?

Net zo vlak voor de vakantie een nieuw Kabinetsbesluit over verjaring van vakantiedagen. MKB-Nederland neemt hierin duidelijk standpunt: dit besluit mag werkgevers niet meer geld kosten. Maar er speelt nog iets anders, door invoering van de nieuwe verjaringstermijn van 1,5 jaar zullen werkgever en werknemer samen scherper moeten toezien dat de wettelijke vakantiedagen ook tijdig worden opgenomen. Dat is ook het doel van vakantiedagen. Geregeld er tussen uit om fit aan het werk te blijven.

Maar het probleem zit bij die extra bovenwettelijke vakantiedagen. Deze zijn de laatste jaren fors toegenomen door onder andere de ombouw van leeftijdsdagen. Werknemers sparen massaal dagen. Reden: drukte op het werk of sparen voor een ander doel dan reguliere vakantie, zoals een sabbatical, studie of aanvullende pensioenvoorziening. Sparen in dagen kost de werkgever extra geld. De dagen groeien in waarde met de looninflatie en vormen een steeds groter te reserveren balanspost. Daarnaast zie je in vele cao’s een toename van regelgeving rondom deze spaarvorm. Daarvoor zijn verlofdagen nooit bedoeld. Werknemer en werkgever hebben er beiden voordeel van wanneer deze dagen gewoon jaarlijks worden opgenomen of uitgekeerd in geld. Minder regeldruk en vrije besteding van middelen.

Als het nieuwe Kabinet regelt dat de uitkering niet wordt belast wanneer deze wordt besteed aan een cao afspraak zoals studie, zorg en arbeid of een langere vakantie, kunnen dagen weer gekocht worden als ze ook nodig zijn. Einde verjaringsprobleem, einde verlofstuwmeer, minder regeldruk en werknemers die doelgericht hun extra verlofdagen kopen of de financiële tegenwaarde anders besteden.
Fijne zomer.


9 juli 2010 - Slimmer Werken? Waarom niet!

Als nieuwkomer mag ik de spits afbijten in ons weblog. Leuk om te doen en voor mij niet vreemd. In mijn vorige baan was ik ook al een actief blogger. Goed om dat wat je bezig houdt in de dagelijkse werkzaamheden te delen met de buitenwereld. Laten zien waar je voor staat en je leden ook meteen meenemen in ontwikkelingen.

Een van die ontwikkelingen is ‘het nieuwe werken’. Als je over het concept van ‘het nieuwe werken’ doordenkt dan dringt zich de vraag op of arbeidsvoorwaarden zoals we die nu kennen in de toekomst nog wel zo bestaan? Werknemers vragen steeds meer regelruimte en autonomie. Vrijheid om zelf te beslissen en hun werk in te delen. Dat kan natuurlijk lang niet in alle ondernemingen. Maar toch. Als je hier over nadenkt, de beren in de kooi laat, dan kom je ook in bedrijven waar je het niet verwacht heel ver. En wat blijkt, EIM heeft al in 2009 onderzocht dat daar waar sociaal slimmer werken wordt opgepakt de winst en productie significant stijgen. Je zou toch zeggen, wat let ons. Ja hoe doe je dat is de vraag. Hoeveel ruimte biedt je aan werknemers, tegen welke regels stoot je aan, wat kan wel en wat kan niet. Een zoektocht met heel veel mogelijkheden. Zoals ook blijkt als je hiervoor het Internet doorsurft. Er zijn al heel veel ervaringen opgedaan met slimmer werken en het gebruik van social media. Zoals in de jeugdzorg, waar ik onlangs dagvoorzitter mocht zijn op hun congres jeugdzorg20. Of bij mijnbedrijf20 een initiatief van MKB-Utrecht. Over de relatie met arbeidsvoorwaarden kunnen wij u een sociaal slim advies geven. Neem gerust contact met mij op!