Zwangerschap

Stuur ons een bericht


We proberen binnen 2 werkdagen te reageren.
Verder gelden deze spelregels.
Annuleren
? Contact
12-09-2016

Geen vaste aanstelling krijgen, terwijl je daar toch echt zicht op had. Een verwachte promotie naar een collega zien gaan. Of die leuke baan niet krijgen, terwijl je daarvoor toch echt een goed gekwalificeerde kandidaat was.

Het overkomt zwangere vrouwen of jonge moeders vaak, zo blijkt uit onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens. Te vaak. Volgens het college heeft 43 procent van de vrouwen op de arbeidsmarkt – bij bedrijfsleven én overheid - te maken gehad met mogelijke discriminatie wegens zwangerschap of pril moederschap. Dat is nauwelijks een verbetering ten opzichte van vier jaar geleden. Het onderzoek rept nadrukkelijk over mogelijke discriminatie. Het staat dus niet onomstotelijk vast dat het in al die gevallen om echte discriminatie gaat. Maar het percentage is zo hoog, dat we ons dit móeten aantrekken.

Discriminatie op grond van zwangerschap, een kinderwens of moederschap is bij wet en op grond van diverse mensenrechtenverdragen verboden. Zo simpel is dat. Maar los daarvan moeten werkgevers zich ook goed realiseren dat we alle vrouwen op de arbeidsmarkt hard nodig hebben. Het getuigt in mijn ogen niet alleen van slecht werkgeverschap, maar ook van kortzichtigheid als je als werkgever iemand na twee tijdelijke dienstverbanden van een jaar opeens niet de voorgenomen vaste aanstelling geeft omdat zij op dat moment zwanger blijkt te zijn. Want dat gebeurt. Een arbeidsrelatie beslaat meestal een langere termijn. Wat zijn dan vier maanden?

Ik ken een praktijkgeval zoals hierboven geschetst. De vrouw in kwestie liet het er niet bij zitten en stapte naar de rechter. De werkgever kon allerminst weerleggen dat hij van de dame af wilde omdat ze zwanger was. Het tegenargument dat ze opeens toch niet zo goed functioneerde, werd door de rechter bijna weggehoond. Hij kon diep in de buidel tasten.

Een andere situatie. Je huurt een vrouw in voor een specifiek project van een jaar. Twee maanden na haar aantreden blijkt dat zij al een tijdje zwanger is en dus een kwart van de projectduur afwezig zal zijn. Ja, dat is een lastige. Dan baal je als werkgever echt wel even. En voel je je misschien wel een beetje in de maling genomen, want je medewerkster heeft er bij haar sollicitatie niets over gezegd. Maar ook hier is de wet duidelijk: je mag er als werkgever niet naar vragen en de kandidaat hoeft een zwangerschap ook niet te melden. Maar een ieder zal begrijpen dat een werkgever, zeker in een klein bedrijf, in zo’n geval echt een probleem heeft. Ik wil dat zeker niet bagatelliseren.

Een zwangerschap kan een werkgever in bepaalde situaties dus echt wel voor een dilemma plaatsen. Maar veel kan in goed onderling overleg worden opgelost. Je moet er samen dus wel open en eerlijk over durven praten.

Het onderzoek maakt in elk geval ook duidelijk dat er nog een wereld te winnen is aan voorlichting en bewustwording. Aan de kant van de werkgever, maar ook aan de kant van de werknemer. Opvallend is bijvoorbeeld dat slechts 1 op de 7 vrouwen bereid is er melding van te maken wanneer zij zich gediscrimineerd voelen. Dat is een slechte zaak. In mijn ogen moeten vrouwen dat altijd doen. Daarmee wordt het probleem beter zichtbaar, ook voor werkgevers. En dat is de eerste stap.